w sprawie zażalenia na postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Koninie z dnia 25 marca 2024 r. (znak MZ.5591.2.2.2022)

POSTANOWIENIE nr 32 /2024

z dnia 12 czerwca 2024 roku

Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), w zw. z art. 18 i art. 169 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 127), po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 3 kwietnia 2024 r. złożonego przez Pana Grzegorza Cieślarskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHP „TEX- BIS” Grzegorz Cieślarski, na postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Koninie z dnia 25 marca 2024 r. (znak MZ.5591.2.2.2022),

utrzymuję zaskarżone postanowienie w mocy.

UZASADNIENIE

Z dokumentów zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie wynika, że dnia 13 września 2019 r. Komendant Miejski PSP w Koninie wydał decyzję administracyjną, znak MZ.5580.77.4.2018.2019, w której zobowiązał stronę do usunięcia nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych w budynku o nazwie „Pałacyk w Lisewie” pod adresem: Lisewo 33, 62-560 Skulsk, takich jak m.in.: brak hydrantów wewnętrznych, zawężona szerokość spocznika klatki schodowej, zawężona szerokość wyjścia ewakuacyjnego przy klatce schodowej z części hotelowej, przekroczona długość dojścia z części hotelowej, brak hydrantu zewnętrznego w odległości do 75 m od budynku, poprzez wykonanie rozwiązań zamiennych wskazanych w przedłożonej przez stronę ekspertyzie technicznej, uzgodnionych postanowieniami Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej nr 236/2019, 236-1/2019, 236-2/2019. Opisana powyżej decyzja z dnia 13 września 2019 r. (znak MZ.5580.77.4.2018.2019) jest decyzją prawomocną.

Dnia 9 listopada 2022 r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Koninie, przeprowadzili czynności kontrolno-rozpoznawcze sprawdzające wykonanie wyżej opisanej decyzji nr MZ.5580.74.4.2018.2019 oraz postanowień Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP nr 236/2019, 236-1/2019, 236-2/2019 z dnia 15 lipca 2019 r. Następnie stwierdzając niewykonanie decyzji przez stronę, organ I instancji dnia 23 listopada 2022 r. wydał postanowienie (znak MZ.5591.2.1.2022) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz tytuł wykonawczy TW-2 (nr 11/2022) stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

Ponowne czynności kontrolno-rozpoznawcze, organ I instancji przeprowadził w dniu 13 marca 2024 r. W trakcie czynności stwierdzono zapewnienie hydrantu zewnętrznego DN 80 w odległości 60 m od chronionego budynku. Ustalono, że zasilanie hydrantu zewnętrznego realizowane jest ze studni głębinowej właściciela budynku. Ponadto strona

postępowania podczas czynności nie przedłożyła projektu uzgodnionego z rzeczoznawcą do sprawy zabezpieczeń przeciwpożarowych dla zainstalowanego hydrantu zewnętrznego oraz nie przedłożyła protokołu potwierdzającego wymaganą wydajność hydrantu, która powinna wynosić, co najmniej 10 dm3/s, przy ciśnieniu, co najmniej 0,2 MPa. Tym samym nie wykonano obowiązku wynikającego z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2023 r., poz. 822). Przez co organ PSP nie mógł potwierdzić wykonania ww. obowiązku decyzji.

Stwierdzono również, że hydrant zewnętrzny nie został oznakowany.

Mając na uwadze powyższe, organ I instancji stwierdził niewykonanie decyzji znak MZ.5580.77.4.2018.2019 z dnia 13 września 2019 r. Następnie wobec bierności strony wystawiono tytuł wykonawczy TW-1 stosowany w egzekucji należności pieniężnych, który przekazano do Urzędu Skarbowego.

Dnia 25 marca 2024 r. organ I instancji wydał postanowienie znak MZ.5591.2.2.2022 o nałożeniu grzywny celem przymuszenia w trybie u.p.e.a.

Na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, dnia 3 kwietnia 2024 r. strona złożyła zażalenie, w którym wskazała wykonanie wszystkich, zależnych od skarżącego obowiązków z wyjątkiem przesunięcia hydrantu o 20 m w linii prostej od kontrolowanego obiektu. Według skarżącego przesunięcie przedmiotowego hydrantu jest niemożliwe, ponieważ nie jest on dysponentem gminnej sieci wodociągowej. Ponadto, skarżący podnosi, że, zgodnie z wydaną decyzją, zobowiązany był do wykonania hydrantu zewnętrznego w odległości od 5 do 80 m od budynku, co zdaniem skrzącego zostało wykonane i potwierdzone w protokole z dnia 13 marca 2024 r. W opinii skarżącego tytuł wykonawczy i zajęcie egzekucyjne są niezasadne. Powyższe argumentuje, wykonaniem spornego hydrantu zgodnie ze sztuką budowlaną i zaleceniami producenta. Skarżący wskazał, że w jego kwestii nie jest dostarczenie wymaganego ciśnienia oraz żądanej wydajności hydrantu, przerzucając odpowiedzialność w tym zakresie na gestora sieci wodociągowej, czyli Gminny Zakład Wodociągów i Kanalizacji Gminy Skulsk.

Strona w zażaleniu wystąpiła o zawieszenie i umorzenie wydanego tytułu wykonawczego TW-2 nr 5/2024.

Komendant Miejski PSP w Koninie, jako organ I instancji przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w dniu 12 kwietnia 2024 r.

Wielkopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, stwierdził, co następuje.

W rozpatrywanej sprawie należy zwrócić szczególną uwagę na treść art. 29 ust. 1 u.p.e.a. Wskazano w nim, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, lecz nie jest on natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że sprawa rozpatrywana przez organ II instancji sprowadza się do określenia czy organ egzekucyjny dopełnił wszystkich formalności w związku z prowadzonym postępowaniem.

Zatem kwestionowanie zasadności obowiązku wskazanego w decyzji nie może być brane pod uwagę w przedmiotowym postępowaniu, ponieważ wykracza to poza dopuszczalne uprawnienia wynikające ze wspominanego wyżej art. 29 u.p.e.a. Poza tym - Strona 2 z 5

na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego, tj. po wydaniu decyzji pierwotnej z 2019, skarżący nie kwestionował we właściwym czasie i trybie ani decyzji z dnia 13 września 2019 r. o nałożeniu na niego obowiązków, ani też nie złożył zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego - zgodnie z pouczeniem zawartym w tytule wykonawczym z dnia 25 marca 2024 r.

Biorąc pod uwagę, że jednym z podstawowych zadań organu I instancji jest nadzorowanie i egzekwowanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, po stwierdzeniu przez niego faktu niewykonania nałożonego na stronę postępowania obowiązku, zobligowany jest on do wdrożenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Obowiązek taki został przez Komendanta Miejskiego PSP w Koninie wykonany poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Strona nie wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków, czego konsekwencją było wydanie przez Komendanta Miejskiego PSP w Koninie tytułów wykonawczych oraz kolejnego postanowienia o nałożeniu grzywny.

Rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wymagane przepisami art. 122 § 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zawiera również wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym we wskazanym terminie z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będą nakładane kolejne grzywny w tej samej lub wyższej kwocie oraz że w przypadku nieuiszczenia nałożonej grzywny oraz naliczonej opłaty we wskazanym wyżej terminie, zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnej.

W niniejszej sprawie organ I instancji skorzystał z przysługującego mu prawa wybierając środek najmniej uciążliwy dla strony. Grzywna w celu przymuszenia, jak sama nazwa wskazuje, ma zmobilizować zobowiązanego do podjęcia działań zmierzających do usunięcia podstawy do procedowania postępowania egzekucyjnego. Bowiem celem nadrzędnym organu I i II instancji jest doprowadzenie do sytuacji usunięcia nieprawidłowości i w ocenie obu organów zastosowanie środka w postaci grzywny jest w tym przypadku najbardziej adekwatny, gdyż zastosowanie wykonania zastępczego wiązałoby się dla strony z kosztami i procedurami, które z pewnością byłyby bardziej dotkliwe, a zastosowanie przymusu bezpośredniego w tym przypadku nie znajduje zastosowania. Z innych środków egzekucyjnych organ skorzystać nie może (wyrok WSA z dnia 15 listopada 2023 r., II SA/Go 551/23).

Ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP w Koninie znak MZ.5580.77.4.2018.2019 z dnia 13 września 2019 r. w dalszym ciągu nie została przez stronę wykonana, co uzasadniało wystawienie przez organ tytułów wykonawczych i wszczęcie przezeń postępowania egzekucyjnego w administracji. Organ egzekucyjny prawidłowo także wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia motywy wyboru konkretnego środka egzekucyjnego oraz ustalenia wysokości nałożonej grzywny, której kwota nie przekracza dopuszczalnej wysokości, określonej w art. 121 u.p.e.a.

Jak już wskazano powyżej, grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak, aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji nałożonych w decyzji obowiązków w terminie,

a celem jej nałożenia jest uniknięcie konieczności sięgania do następnego, dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Zdaniem, organu odwoławczego wysokość grzywny jest adekwatna do stanu faktycznego sprawy.

W zakresie zarzutów wskazanych w zażaleniu, wskazać należy, że zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W zażaleniu, o którym mowa w art. 122 § 3 u.p.e.a., możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Nie można natomiast kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Zażalenie to winno, zatem dotyczyć postanowień o charakterze procesowym, wpływających na bieg postępowania egzekucyjnego i służyć przedstawieniu argumentów zwalczających konkretny tryb lub sposób prowadzenia egzekucji, nie zaś jej istotę (J. Jaśkiewicz, Problem konkurencyjności zarzutów oraz zażalenia w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ZNSA 2013/3/115-124; wyrok NSA z 13.10.2011 r„ II OSK 1441/10; wyrok NSA z 11.02.2014 r„ II OSK 2186/12; wyrok NSA z 10.04.2015 r„ II OSK 2185/13, CBOSA). W wyroku z dnia 18 listopada 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazuje, że jeżeli zobowiązany nie zgłosił w przewidzianym terminie zarzutu dotyczącego prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego, bądź zarzut taki zgłosił, lecz nie został on uwzględniony, to nie ma możliwości ponownego badania tej kwestii na dalszych etapach postępowania egzekucyjnego. Kompetencji tej nie ma zarówno organ egzekucyjny orzekający w postępowaniu administracyjnym - egzekucyjnym (wyrok NSA z 18.11.2014 r„ II OSK 1068/13, LEXnr 1592119).

Organ egzekucyjny nie jest, bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co wynika wprost art. 29 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny nie jest władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych. Nie jest też uprawniony do kontroli istniejących decyzji, na podstawie, których wystawiono tytuły wykonawcze. Celem postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do wykonania spoczywającego na zobowiązanym obowiązku. W czasie trwania tego postępowania nie powinno dochodzić do powtórnego kwestionowania jego istnienia ani tym bardziej zasadności realizacji, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II OSK 233/16, publ. OBOSA). Przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. nie uprawnia organu do weryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż oznaczałoby to niedopuszczalne wkraczanie w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. W toku postępowania egzekucyjnego nie bada się, zatem sprawy od strony merytorycznej, gdyż powodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2539/14, publ. CBOSA).

Mając powyższe na uwadze oraz w związku z nieuwzględnieniem zarzutów skarżącego, postanowiono jak w sentencji.

Pouczenie

Stronie przysługuje prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (wpis od skargi wynosi 200 zł.).